Niemand begrijpt wat ik aan het doen ben, maar the only way is up” Ze was voorbestemd voor Möller Autoschade, het bedrijf van haar ouders, maar koppelt nu bloggers aan bedrijven op Ilovefashionbloggers.com. “Ik heb schijt. Aan alles.”

Ondernemen is logisch
Ondernemen zit in de familie. Mijn vader heeft zes vestigingen van Möller Autoschade, mijn moeder is actief in allerlei business-clubs, mijn zus runt een Van der Valkhotel. Ik heb automotive management gestudeerd in Miami en kon bij Tesla gaan werken in Silicon Valley. De grootste wens van mijn vader was dat ik in de zaak kwam, maar ik koos voor online ondernemen.

ilovefashionbloggers.com
Niemand in mijn omgeving begrijpt wat ik aan het doen ben,maar daar heb ik schijt aan. The only way is up. Er zijn dertig miljoen bloggers wereldwijd, daar moet iets mee te doen zijn. In de Budha Bar in Parijs heb ik net tijdens Paris Fashion Week mijn nieuwe tool wereldkundig gemaakt. Klinkt dik, maar het bespaarde me behoorlijk wat kosten omdat de internationale bloggers er toch zijn en niet te hoeven worden ingevlogen. 

Ik heb een database verzameld van enkele duizenden bloggersop basis van stijl, invloed en locatie en die kan ik wereldwijd koppelen aan bedrijven en merken. Zij betalen maandelijks een bedrag en krijgen dan toegang tot deze database. Ook kunnen we complete campagnes maken. Eigenlijk is wat ik doe influencers-marketing, hebben veel bedrijven het nog moeilijk mee, maar ik denk dat het de toekomst is. Ik spring in dit gat.

De Tesla van Pa
Omdat ik zoveel goodiebags had, ben ik met de Tesla van Pa naar Parijs gereden. Geheel elektrisch. Grappig dat het rijden je dan totaal geen geld kost. Met een Tesla mag je bij Teslalaadstations levenslang gratis laden. Om de 300 kilometer twintig minuten even aan de stekker en klaar. Alleen voor het parkeren was ik dan weer de hoofdprijs kwijt. Zelf heb ik een gesponsorde Smart van de Rogam. Maak ik elke week een instagram en post ik hem met #smartrogam. Dit helpt weer een beetje bij het sluitend krijgen van mijn doorlopend begrotingstekort.

Net als Natalie
Over vijf jaar wil ik een groot wit, minimalistisch ingericht kantoor hebben met uitzicht over de stad en waar dames werken die er helemaal top uitzien. Beetje Amerikaanse stijl. Mijn voorbeeld is Natalie Massenet die Net-à-porter.com heeft opgericht. 

Van Marni tot River Island
Toen ik in Miami net begon met bloggen, wilde ik alle designers hebben. Maar hoe meer ik nu in fashion werk, hoe minder ik zin heb in nog meer Celine-tassen. En mijn Mulberry Bayswater en mijn Valentino Va Va Boom zijn ook nog prima. Mijn kledingstijl is basic chic. Zijden blouses, blauwe shirts, jeans. Joseph, Chloe, Acne, Marni en Mauro Griffoni zijn mijn favorieten, maar die koop ik alleen in de sale. Hun spullen combineer ik dan met Zara en River Island. 

Witte nerts van oma
Ik draag graag bont. Ik heb een gilet en een lammy. Mijn oma heeft heel veel bontjassen, die mag ik jammer genoeg alleen voor haar passpiegel aan. Terwijl ze zelf nooit draagt. Ze heeft zelfs een witte nerts. Die bracht mijn opa dan mee uit Parijs als hij inkopen deed voor zijn modehuis De Snor.

Eén gele tand
Op mijn negentiende ben ik begonnen met het bleken van mijn tanden. Ik had een voortand die een beetje geel werd. Het eerste wat je ziet is iemands gebit, dat moet er verzorgd uit zien. Af en toe doe ik mijn bitje in met spul en slaap ik er een nacht mee. Zo blijft het wit.

1.65 meter, te kort
Ik wilde dat ik langer was. Met lang en dun kun je alles dragen. Ik ben klein en heb rondingen. Wel gelukkig maat 36, maar ik kan niet alle trends hebben.

Amsterdam arrogant
Ik ben altijd opgelucht als ik uit Amsterdam vertrek. Als je daar bij pr-bureaus komt, mag je blij zijn dat ze je binnen laten. Van die arrogantie draait mijn maag om. Die schone schijn heb je niet in Rotterdam. Ze moeten eens naar onze stad komen om te kijken hoe het hier gaat.

Rotterdam reteleuk
Vooral de laatste tijd wordt het hier in een razend tempo leuker. Ik ben trots op mijn stad en ga hier zeker blijven, ook al is het niet handig als je in fashion zit. Van Rotterdam krijg je energie. Al die leuke winkels en nieuwe restaurants en mensen die niet zeuren maar vooruit willen.

Rotterdamse Startersprijs
Won ik dit jaar. Ik kreeg een nieuw kantoor en een persoonlijke assistent. Ik verhuisde van het creatieve Schieblock naar het meer corporate TOO in het Groothandelsgebouw. Ik mis de DJ Booth wel, waar je even keihard muziek kon draaien na het werk.

Geen rijkeluiskind
De druk om van mijn bedrijf iets te maken, is groot omdat ik uit een ondernemersgezin kom. Mijn ouders hebben mij in het begin financieel geholpen, nu wil ik het zelf doen. Mijn vader is zakelijk mijn coach en hij zit in mijn Raad van Advies. Hier blijft het echter bij. Ik doe mijn eigen ding en los mijn eigen fouten op. Het laatste wat ik wil, is een rijkeluiskind zijn. Want echt, ook met een beetje hulp gaat niets vanzelf. Hij leert me dat ondernemen betekent dat je door je eigen weerstanden heen moet gaan. Ik moet die ‘au’ voelen en dan weer opstaan.Daar wordt je groot en sterk van. Op eigenkracht het verschil maken.

Nu, nu, nu!
Alles moet bij mij nu, nu, nu. Als kind stond ik al ’s ochtends om zes uur bij mijn moeder aan bed te schreeuwen dat ik ‘nu een boterham wil’. Ik moet leren meer geduld te krijgen, in mijn bedrijf kan niet iedereen zo snel mee. Dat is soms best een uitdaging.

Tofu-mensen en meditatie
Vorig jaar zat ik er doorheen. Te veel gewerkt. Ik had prikkelbare darmen en een uitgeputte bijnier. Nu moet ik mijn energielevel in de gaten houden en mediteer ik. Ben ik wel een beetje verlegen over omdat het zo’n trend is, maar ik heb het echt nodig. Heerlijk is het om naar Spirit te gaan in de Groene Passage. Ik koop daar stenen voor in mijn kamer zodat ik goed blijf aarden, scoor er wierook, eet er en kijk naar de mensen: Van tofu-gasten tot hippe vrouwen. 

Prins op wit paard
Iedereen vraagt waar mijn vriendje blijft en waarom ik nog thuis woon. Heel irritant. Ik woon thuis omdat mijn ouders veel weg zijn en ik kan besparen op woonlasten. En dat vriendje? Weet ik veel. Je moet hem wel tegenkomen. Kijk, ik heb al een leuk leven, dus hij moet het wel nóg leuker maken. 

Pech onderweg, wat dan
Bel ik natuurlijk mijn pa. Ik ben een goede voor zijn handel, want heb al een aantal keer schade gereden. Komt omdat ik alles doe behalve autorijden: me opmaken, bellen, muziek luisteren. 

Interview
Heel leuk. Ik heb nog nooit zolang over mezelf gepraat.

Tekst: Karin Kuijpers
Foto: Liza Dikkerboom

4 Comments

  1. lexandragrace December 29, 2014 at 5:43 am

    You have such effortless/ timeless style! Definitely one of my style inspirations – love love your blog :)

    http://dahz.daffyhazan.com/travel

    Reply

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *